ซึ่งก่อนอื่น เราก็ต้องทำความรู้จักกับคำว่า “ค่าขอบเขตบท” ก่อน เพราะมีความสำคัญมากสำหรับเรื่องนี้ โดยจากนิยามที่ได้กล่าวเอาไว้ว่า
บทนิยาม ให้
กล่าวว่า จำนวนจริง
จะเป็นค่าขอบเขตบนของ
ก็ต่อเมื่อ
มีค่าไม่น้อยกว่าสมาชิกใดๆของ
ในกรณีนี้เราเรียกว่า
มีขอบเขตบน
นั่นก็คือว่า:
โดยที่ สัจพจน์ของระบบจำนวนจริงนั้นก็คือ ข้อความที่เป็นจริงได้โดยที่ไม่ต้องพิสูจน์ ซึ่งมีทั้งหมด 15 สัจพจน์ด้วยกัน ดังที่แสดงให้เห็นดังนี้
สัจพจน์ที่ 1 ถ้า
สัจพจน์ที่ 2 ถ้า
สัจพจน์ที่ 3 มี
สัจพจน์ที่ 4 ถ้า
สัจพจน์ที่ 5 ถ้า
สัจพจน์ที่ 6 ถ้า
สัจพจน์ที่ 7 ถ้า
สัจพจน์ที่ 8 มี
สัจพจน์ที่ 9 ถ้า
สัจพจน์ที่ 10 ถ้า
สัจพจน์ที่ 11 ถ้า
สัจพจน์ที่ 12 มีสับเซต
สัจพจน์ที่ 13 ถ้า
สัจพจน์ที่ 14 ถ้า
สัจพจน์ที่ 15 ถ้า
ตัวอย่างที่ 1 ให้
จะได้ว่า 8 และจำนวนจริงทุกตัวที่มากกว่า 8 เป็นขอบเขตบนของ 8 และขอบเขตบนที่น้อยที่สุดคือ 8
ตัวอย่างที่ 2 ให้
จะได้ว่า 5 และจำนวนจริงทุกตัวที่มากกว่า 5 เป็นขอบเขตบนของ 8 และ ขอบเขตบนที่น้อยที่สุด คือ 5
ตัวอย่างที่ 3 ให้
จะได้ว่า 7 และจำนวนจริงทุกตัวที่มากกว่า 7 เป็นขอบเขตบนของ 5 และขอบเขตบนที่น้อยที่สุดคือ 7
ตัวอย่างที่ 4 ให้
จะได้ว่า
ตัวอย่างที่ 5 ให้
จะได้ว่า จำนวนจริงทุกจำนวนเป็นขอบเขตบนของ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น